Çocuklarına yeni bir dil öğretmeye yardımcı olan ailelere Voiczy ile katılın.
7 gün ücretsiz. İstediğiniz zaman iptal edin.
Yayınlanma tarihi:
Hollanda'da çok dilli bir çocuk yetiştiren göçmen bir aile olarak, Seçici Dilsizlikle olan yolculuğumuz birçok ebeveynin tanıyabileceği bir şekilde başladı—karmaşa ve endişe ile. Üç yaşındaki oğlumuz evde mutluluk doluydu, Türkçe ve Farsça (ana dillerimiz) konuşarak evimizi hikayeler ve kahkahalarla dolduruyordu. Ancak anaokulunda, sanki bir düğmeye basılmış gibiydi. Tanıdığımız o canlı, konuşkan çocuk sessizleşti ve kendisi ile akranları arasında görünmez bir duvar oluşturdu.
Geriyegöz attığımızda, belirtiler ince ama önemliydi. Başlangıçta onun sessizliğini tipik utangaçlığa atfetmiştik—sonuçta, hem ben hem de eşim de utangaç çocuklardık—ama onun sessizliğinde farklı bir şey vardı. Ana vatanlarımıza yaptığımız ziyaretlerde, büyükannelerinin ve kuzenlerinin etrafında enerjik ve kaygısız bir çocuğa dönüştüğünü hayretle izledik. Tanıdık ve tanımadık ortamlar arasındaki bu belirgin zıtlık, daha basit bir utangaçlıktan daha karmaşık bir durumla karşı karşıya olduğumuzun ilk ipucuydu.
Uyanışımız, bir anaokulu toplantısında geldi. İki yıl boyunca devam ettikten sonra, öğretmenleri oğlumuzun grup aktivitelerine katılmadığını veya diğer çocuklarla etkileşimde bulunmadığını açıkladılar. Bu haber bizi derinden sarstı—onun yavaş yavaş uyum sağladığını ve bağlantılar kurduğunu varsaymıştık. O zaman, onun kendine güven ve iletişim için varlığımıza olan bağımlılığının sadece bir dönem olmadığını; dikkate alınması gereken bir kalıp olduğunu fark ettik.
Yolculuğumuz, oğlumuzun anaokulu eğitmenlerinin konuşma terapisi önermesiyle anlamlı bir dönüş yaptı – bizim için nispeten yeni bir kavram. Bu öneri sayesinde, oğlumuzun durumunu anlamada anahtar olacak deneyimli bir konuşma terapisti olan Ms. Munisha Lieuw A Sie ile bağlantı kurduk.
Munisha'nın kapsamlı yaklaşımı, oğlumuzla üç özel seans içeriyordu; bu seanslarda onun dil yeteneklerini değerlendirdi. Değerlendirmesi, oğlumuzun seviyesine uygun olarak Hollandaca'yı iyi anladığını, 3-4 kelimelik cümleleri kavradığını ve talimatları iyi takip ettiğini gösterdi. Oğlumuzu anaokulunda gözlemleme adımı ise kritik bir öneme sahipti.
Orada, onun yetenekli dil becerileri ile bazı sosyal ortamlardaki tamamen sessizliği arasındaki keskin zıtlığı görünce, utangaçlık olarak atfettiğimiz durumun aslında "Seçici Dilsizlik" olabileceğinden şüphelendi. Bu, terimle ilk karşılaşmamızdı ve oğlumuzun zorluklarını anlamada bir dönüm noktası oldu.
Seçici Dilsizlik (SM), bir çocuğun okulda veya kamusal alanlarda gibi belirli sosyal durumlarda konuşamamasıyla karakterize edilen bir anksiyete bozukluğudur; buna karşın evde kendini güvende hissettiği ortamlarda rahatça konuşabilir.
Araştırmalar, Seçici Dilsizliğin hem genetik hem de çevresel bileşenleri olduğunu önermektedir:
SM'yi utangaçlıktan ayıran şey, çoğu insanın fark ettiğinden daha derindir:
Seçici Dilsizlik, tedavi edilmediği takdirde bir çocuğun sosyal ve eğitimsel gelişimini önemli ölçüde etkileyebilir. Kendi çocukluğuma bakarak, ben de kişisel olarak bir düzeyde seçici dilsizlik veya sosyal anksiyete yaşamış olabileceğimi düşünüyorum. İlkokulda, sorulara doğru cevaplar bildiğimde bile, onları paylaşmaktan korktuğumu hatırlıyorum. Bazı durumlarda, birkaç kişinin önünde konuşmayı düşünmek bile beni bunaltıyordu. Ortama veya akranlarıma alışamadığım için yakın arkadaşlıklar kurmaktan kendimi geri tutmuş olabilirim.
Bu, Seçici Dilsizlik yaşayan herhangi bir çocuğun hikayesi olabilir. Bu durum, sınıfta katılım sağlama, arkadaş edinme ve sosyal etkinliklere katılma yeteneklerini etkileyebilir. Ebeveynler olarak, çocuklarımızın kendilerini ifade edebilecekleri destekleyici bir ortam yaratmaya çalışmalıyız; ancak onlara fazla baskı yapmadan veya konuşmayı bir zorluk haline getirmeden. Zamanla açılacaklardır, ancak bu alanda uzmanlardan yardım almak çok önemlidir.
Etkili tedavi yaklaşımları genellikle birden fazla stratejiyi birleştirir:
Evinin konuşulan dilinin topluluk dilinden farklı olduğu ortamlarda büyüyen çocuklar için, topluluk dilindeki yeterliliklerini artırmak, Seçici Dilsizliği aşmada önemli bir faktör olabilir. Dil becerilerini geliştirmek, sosyal durumlarda kendilerine olan güvenlerini ve rahatlıklarını artırabilir. Bu nedenle, dil gelişimine odaklanmak—özellikle çocuğun belirli bir dilde daha şiddetli SM belirtileri gösterdiği durumlarda—tedavi planının ayrılmaz bir parçası olmalıdır.
Seçici Dilsizlikle olan yolculuğumuz devam ediyor, ancak artık karanlıkta yürümüyoruz. Anlayış, destek ve uygun müdahale ile SM'li çocuklar seslerini bulabilir ve başarılı olabilirler.
Unutmayın: Her çocuğun yolculuğu benzersizdir, ancak sabır, anlayış ve doğru destekle ilerleme mümkündür. Sessizlik, bir küçük adımda kırılabilir.
